Aztekowie i Majowie

W koncu moge pisac na normalnej klawiaturze. Niestety bez polskich znakow, wiec tym razem wybacz drogi czytelniku ta niedogodnosc. Po przejechaniu ponad 2100 km, odwiedzeniu kilku stanow meksykanskich (Yukatan, Quintana Roo, Tabasco i Chiapas), konczy sie etap „Jukatan”. Po odwiedzeniu kilku starozytnych miast Majow, ktore mialy rozny charakter, czas na poznanie zupelnie innej grupy plemion indianskich zamieszkujacych obecny Meksyk. Ale o tym za chwile. Wrocmy na chwile do Majow. Chcialbym pokazac Ci drogi czytelniku pewne roznice w charakterze budownictwa miast w roznych czesciach Jukatanu. Plemie zyjace na danym obszarze mialo (i ma) swoj charakterystyczny jezyk. Roznice miedzy poszczegolnymi jezykami sa tego rzedu co roznice miedzy jezykami w Europie. Co do architektury to rozni sie ona niecow zaleznosci od topografii terenu, dostepnosci materialow, wielkosci miasta itd. Cecha charakterystyczna wiekszosci miast Majow jest strzelistosc budowli swiatynnych (oczywiscie na tyle na ile pozwala owczesna technika). Znakiem rozpoznawczym sa gorojace nad miastami piramidalne swiatynie.

Jedna z budowli Chichen Itza

Rowniez Chichen Itza – glowny plac

Zatopione w rownikowej dzungli miasto Palenque

Plemiona te bardzo lubily schody – coz, niski wzrost powoduje czasem manie wielkosci 😉

Palenque

Rowniez Palenque

…i place kolumnowe.

Oczywiscie fragmenty miast zaszyte w lesie rownikowym, nie bedace swiatynia lub palacem, nie sa tak okazale.

Ciekawe skad ten znak w kulturze Majow…

W wielu lepiej zachowanych miejscach widac skomplikowane plaskorzezby zdobiace kamienne mury badz stele. To wlasnie jedna z takich rzezb, nazwana „kalendarzem Majow”, wywolala w 2012 roku niemala sensacje. Odczytano, ze kalendarz konczy sie wlasnie na tym roku, co uznano za przepowiednie konca swiata. Dla mnie bardziej prawdopodobna jest wersja:

– ej, stary! Skonczyl mi sie kamien…

+ na jakim roku?

– 2012…

+ eee to spoko. i tak juz nikt z nas nie bedzie zyl…

Jak widac ich tematyka jest rozna. Sa to legendy, bostwa, wazne wydarzenia itd.

Budowle ozdabiane sa rzezbami wzorowanymi na swiecie zwierzat i roslin.

Wazny byl rowniez dostep do wody.

Opuszczam piekny i urzekajacy Jukatan. Czas ruszac w dalsza droge. Lokalnymi liniami lece do Mexico City. Poruszam sie na zachod – w kierunku terenow zamieszkiwanych przez zupelnie inne plemie. Aztekowie sa i byli plemieniem poslugujacym sie jezykiem z rodziny uto-azteckiej. Sami siebie czasem nazywali Mexica – stad nazwa Meksyk. Mieli oni przybyc z krainy Aztlán. Zaciekawiony ich historia ruszam w kierunku miasta San Juan. Niedaleko niego znajduja sie ruiny miasta Teotihuacan.

Szescdziesieciometrowa swiatynia slonca

Widok na droge prowadzaca do swiatyni ksiezyca (po prawej)

Aztekowie najwyrazniej woleli malowidla niz rzezby

Znajduje sie ono wg moich pomiarow na wysokosci ok. 2300m. Najwyzsza piramida, jak wskazuje moj lokalizator GPS, ma ok. 60 m. Jest to plaskowyz. Jest sucho, goraco i czuje sie jak na pustyni. Nie towarzysza mi tu malpy, jaguary, pumy, iguany i te wszystkie zwierzeta, ktore widzialem lub slyszalem na Jukatanie. Dookola jedynie kaktusy. Chcac jednemu z nich zrobic zdjecie podchodze blizej. Zachwialem sie na kawalku luznej skaly i wierzchem dloni otarlem o ostre kolce. Czesc z nich zostala w skorze. Jak sie pozniej okaze nie skonczy sie na chwilowym bolu.

Dalej w najlepsze penetruje ruiny, gadam z indianami (na tyle na ile pozwala mi mieszanka angielskiego i hiszpanskiego, ktorego zaczalem sie uczyc z „rozmowek” w samolocie). Czuje w poklutej dloni dziwne mrowienie. Przeradza sie ono w dretwienie. Za pare godzin nie czuje dloni. Jak tylko znajduje nocleg, zaraz wkladam reke pod zimna wode i smaruje mascia antyhistaminowa. Rano wciaz czuje odretwienie, ale z kazda godzina jest coraz lepiej. Uff…

Wgłąb dżungli Majów

Wciąż nie mam ani lapka ani pożądnego neta. Wiem jednak, że niektórzy czekają na nową porcję niusów, więc siadam pod palmą z tabletem i choć to skrajnie niewygodne – piszę. Z góry przepraszam za błędy i niepełne informacje. Mógłbym napisać, że to dla zachowania spontaniczności i wrażenia pisania na gorąco, ale szanuję Twoją czytelniku inteligencję, więc staram sie nie ściemniać. Słowo skauta, że przy najbliższej sposobności wszystko uzupełnię i poprawie. Ale zaczynajmy 🙂

Majowie są i byli grupą plemion, które zamieszkiwały Jukatan, Belize, Gwatemalę i Honduras. Do dziś można znaleźć zaszyte w dżungli ruiny starożytnych miast przez nich budowanych. Poznanie ich, odkrycie, zweryfikowanie choć części legend poruszających wybraźnie jest celem tej wyprawy. Potomkowie Majów żyją do dziś. Jak sami mówią, geny się wymieszały, ale języki pozostają czyste. Indianie z różnych plemion żenią się i rozmnażają ale przyjmują język obowiązujący na danym terenie. Wyprawę zaczynam od Cancun. Przez Tulum ruszam na Meridę. Po drodze odwiedzam Chichen Itza – najlepiej zachowane ruiny na Jukatanie. Dalej przez Campeche do Palenque. Kolejne punkty podróży to Calakmul, północne Belize i Chetumal i powrót do Cancun. Pisząc ten tekst siedzę pod palmą i podsumowuję przejechane ponad 2100km.

Boisko do piłki nożnej

Grający musieli wbić piłkę przez tą obręcz. Drużyna przegrana była zabijana i składana w ofierze. Tak, też pomyślałem o reprezentacji Polski…

Chichen Itza to starożytne miasto leżące po drodze z Tulum do Meridy. Piramida widoczna na zdjęciu służyła prawdopodobnie do celów religijnych. Należy pamiętać, że przeznaczenia wielu budowli czy znalezionych przedmiotów możemy się jedynie domyślać.

Palenque jest zaczyte w romantycznej dżungli. O przedzieraniu się przez taką właśnie dżunglę równikową marzyłem i właśnie to marzenie się spełnia 😀

Starożytne kółko i krzyżyk 🙂

Iguana

Palenque – wejście do świątyni

Grobowiec w Palenque

Calakmul

Odpoczynek i uzupełnienie płynów

Z początku nic w Calakmul nie zapowiadało…

…że z tej piramidy…

…będzie taki widok na dżunglę =-O

Polska i Pokorna 🙂

Widoki z najwyższej piramidy w Ameryce Łacińskiej

W kolejnych wpisach opowiem o zwierzętach, jakie można tu spotkać. A zebrałoby się niezłe ZOO. W dżungli nigdy nie jest cicho, a najgłośniej jest w nocy…

Bienvenidos a México

Lecąc z Waszyngtonu wzdłuż wybrzeża do Atlanty i dalej nad Zatoką Meksykańską dostaliśmy się Cancun. Jest to popularne (jak dla mnie zbyt popularne) turystycznie miasto w Meksyku. Leży w północno-wschodniej części półwyspu Jukatan. Ale na początek trochę o Atlancie. Co prawda to był tylko port przesiadkowy, ale warto o nim trochę powiedzieć. Jest to największy obecnie port lotniczy na świecie. Posiada kilka terminali, pomiędzy którymi jeździ się specjalną kolejką. Obsługuje rocznie ponad 80 mln (słownie: osiemdziesiąt milionów) pasażerów rocznie. Dla porównania Okęcie to jakieś 9 mln. Dziś Atlanta obsługiwała nas 🙂

Nie obyło się bez przygód. Nasz lot opóźnił się około godzinę ze względu na awarię jednej z maszyn. Ale w końcu wylecieliśmy i po ponad dwóch godzinach zobaczyliśmy zbliżający się w sposób nieunikniony, niczym mróz do Waszyngtonu (dziś było odczuwalne -29°C), Jukatan.

Po wylądowaniu było już tylko lepiej. Poniżej nasz widok z okna 🙂

No i przyszedł czas na zmianę waluty.

Amerykańskie dolary…

…zastąpiły meksykańskie pessos

Właściwie całkiem się nie uwolniłem od dolarów bo wszędzie można nimi płacić (oczywiście przeważnie po bardzo niekorzystnym kursie). Najbardziej opłaca się zamienić walutę jeszcze na lotnisku, wychodzi sporo taniej.

Dzisiejszą noc spędzam na lagunie nad Morzem Karaibskim. Ma to swoje plusy (chciałem wymieniać, ale sobie daruję przez miłosierdzie dla wszystkich, którzy jutro założą kurtkę przed wyjściem z domu 😉 ), ale i minusy. A właściwie urozmaicenia.

Ostrzeżenie: laguna jest miejscem bytowania krokodyli

Oczywiście, jak każde sadzawkowe zwierzątka nie mogą być dokarmiane 😉 Ciekawe czy dotyczy to fragmentów turystów, którzy weszli w krzaki za potrzebą

Pierwsze lokalne piwko na świeżym powietrzu zaliczone 🙂

I pierwsze jedzonko na ulicy. Burrito z krewetkami (w końcu jesteśmy na lagunie). Pyszne i wcale nie takie ostre, choć odrobinę paliło. Całość dopełniał łagodny pomidorowy sosik w osobnej miseczce.

I choć okolica spokojna…

To miasteczko tętni życiem.

No i mam pięknego nowego Dodge’a na cały tydzień 😀 Zamierzam objechać cały półwysep oraz najważniejsze ruiny starożytnych miast Majów. Nie obyło się również bez problemów – okazało się, że są problemy z moją kartą debetową. Napisałem do banku, zobaczymy czy dadzą radę je rozwiązać. Do tej pory nigdzie na świecie nie miałem żadnych kłopotów. Tak to już jest w podróży – czasem słońce, czasem deszcz.

Kolekcjonowanie doznań

Często tak właśnie wygląda zwiedzanie dużych, znanych turystycznie miast. Nie inaczej jest z Waszyngtonem. Oczywiście można poznawać miasto trochę inaczej, od mniej turystycznej strony, ale kiedy jest się gdzieś na chwilę, przelotem, wówczas „zalicza” się tzw. must see. Podczas takiego wyścigu z czasem lubię co jakiś czas się zatrzymać, podsumować przeżycia. I zapamiętać gdzie byłem i co widziałem. Jednym ze sposobów jest oczywiście fotoblog 🙂 Zbieram też pieczątki z ciekawych miejsc na mojej fladze, którą staram się mieć ze sobą.

Dziś do kolekcji doszło kilka nowych miejsc i doznań.

Kapitol – siedziba władz

Z lądowaniem na lodzie nawet rybitwy miały problem 😉

Pomnik ku czci Waszyngtona

Jedno z najciekawszych muzeów – Historii Naturalnej. Pełne interaktywnych zabawek i gadżetów poszerzających wiedzę o świecie.

Przy wejściu wita nas słoń naturalnych rozmiarów

Lew…

…żyrafa…

…i stara szafa. Właściwie ryba wielkości szafy. Stara – naukowcy uważali ją za wymarłą…60 MILIONÓW (!) lat temu. Wszyscy wiedzieli, że nie można złowić skamieniałości. Pewien rybak nie wiedział i złowił. Sensacja była na cały świat. No i oto ona!

Staroci było więcej.

A tu też żyrafa tyle, że w wersji slim 😉

Król…

A tak je odkrywano.I nieco mniejsze.

Niektóre można było potrzymać (pamiętacie – zwiedzanie wszystkimi zmysłami).

A inne świeciły w ciemności. Konkretnie skorpiony i konkretnie nie one a białka w ich pancerzu i nie w ciemności, ale oświetlone światłem ultrafioletowym.

I coś dla ludzi twierdzących, że rozmiar ma znaczenie 😉

No i ssaki – starsze…

…i trochę młodsze.

Wygląda na to, że to Egipcjanie wymyślili dziury w skarpetkach. Teraz już wiesz komu podziękować 😉

Minerały i kamienie szlachetne, oraz meteoryty.

Brylant – jakieś 60-70 karatów

Model sieci krystalicznej kwarcu

Czysta platyna

Magnetyt

Próbka skały radioaktywnej

Kawałek marsjańskiej skały, którą można było dotknąć

Dalej czas na muzeum Indian.

Kolekcja fajek

Muzeum Historii Ameryki.

I Ty możesz zostać prezydentem…o ile chcesz się użerać z Putinem

Kolekcja plakatów wyborczych

Narodowe Muzeum Sztuki.

Muzeum Aeronautyki i Przestrzeni Kosmicznej.

Badanie naprężeń w obciążanych elementach za pomocą filtra polaryzacyjnego.

Kolejna rzecz z serii „jak będę miał syna” ❤

I kierowałem prawdziwym samolotem…tylko, że małym 🙂

Właśnie, jak?

Hak dokujący promu kosmicznego.

Kapsuły kosmiczne. Używane, ale w dobrym stanie 😉

A do skafandra wchodzi się przez plecak.

Skafandry – rosyjski i amerykański – sami zgadnijcie który jest który.

Autonomiczny robot układający klocki.

Kto zgadnie co to? Piszcie w komentarzach 🙂

Za sterami lotniskowca.

Maszyna braci Wright.

Księżycowy kabriolet.

Zegarek instant.

Maszyna do hurtowego składania podpisów.

A w międzyczasie pan grający na pojemnikach od farby i koszu sklepowym.

I pan znajdujący świetną miejscówę w te mrozy – dzięki temu zawsze ma 21 😉

 

A no i mój obecny dom (do jutra).

Pamiętacie?

A w ogóle to mieliśmy tu śnieżycę.

Wszystkie oglądane dziś muzea to kolosy. Nie do obejrzenia w jeden dzień, może w tydzień.

Dydaktyczna strona stolicy

Na początek dopełnienie wczorajszego zachwytu. Fotoblog bez zdjęć jest jak…albo nie. Jest za późno i mógłbym napisać coś głupiego… Poniżej kilka obrazków z zachwalanego przed zachodem słońca Duohosteling’u. Dodam, że fotki zrobione po przebudzeniu 😉

Nie, wcale nie szedłem w stronę światła. Raczej w stronę zapachu :d

Mijając po drodze przytulne posiadówkowo

By ostatecznie dojść do upragnionej kuchenki, gdzie pomocny acz milczący pracowniko-mieszkaniec smażył od 7.30 naleśniki. Przy okazji pozdrawiam pana w czapce. Ni to naćpany, ni to pijany zaczepiał wszystkich pod pretekstami wziętymi z kosmosu, tym samym wyrastając na maskotkę domu 🙂

Z kuchni można wyjść na taras

A z tarasu do kuchni 🙂

W międzyczasie spalając zjedzone kalorie

Wyjeżdżając trza zaznaczyć swoją obecność i pochodzenie

I przybić żółwia recepcjoniście. Wspominałem już, że przed wejściem do hotelu trzeba zdjąć buty i po hotelu chodzi się na boso? A że nauczyłem recepcjonistę kilku polskich słów (dobra, jednego ale o wielu znaczeniach)

No to ruszamy w miasto. A konkretnie zmieniamy dzielnicę aby dostać się do słynnego ZOO. Plan – zobaczyć pandy. Są one gwiazdami internetu. Można je oglądać pod adresem:

http://nationalzoo.si.edu/animals/webcams/giant-panda.cfm

Myślę, że na bazie oglądalności tego show można by napisać niejedną pracę z socjologii (tak, są studenci zajmujący się TAKIMI rzeczami). Osoba mająca nawet blade pojęcie o statystyce z łatwością wyliczy, że istnieje wysoki współczynnik korelacji między oglądalnością pand a zbliżającą się sesją. Szczyt sesji i oglądalności często zbiegają się w czasie. Tak czy inaczej polecam bo jest to ciekawsze a na pewno bardziej pouczające niż codzienna ramówka TVP. No i nie zostawia takiego spustoszenia w umyśle.

Ale zanim pandy…

Ibis

Mandarynki

yyy…takie żółte…

Wolny wybieg (wylot?) dla ptaków

I jego dalsza część

Czerwonych jak widać wszędzie pełno

Taa kolokwium…

Ale jak na jutro??!!

Lody każdy lubi 🙂

Kłaniam się szanownym czytelnikom

I żegnam

I szpanerów nie brakuje

Nie szata zdobi kręgowca

Łona baj sam hasz? Gud prajs for ju!

W mieście gdzie białych i czarnych jest po połowie, trzeba umieć się dostosować 😉

Ciekawe czy bizon i żubr to to samo

Hierarchia

Zjazd SLD

Obrady

Czitaa

No i kolejna klatka z ciekawymi okazami…a nie! To już miasto 😛

No i muzea. Wybieram te ze znakiem Smithsonian – gwarancja jakości i bezpłatne wejściówki

Historia ameryki

Urządzenie do syntezy białek. O proszę!

Kalkulator

Kostka herbaty jako waluta – ja to rozumiem! 🙂

Akcja „ratujmy pensówkę” – dwa pojemniki i oddajesz głos wrzucając jednopensówkę do jednego z nich

  Maszyny elektryczne

Kultura masowa

Środki transportu

Kuchnia typowej amerykanki

Książka kucharska w kształcie otwieracza do puszek…albo…otwieracz do puszek w kształcie książki kucharskiej…hmmm

Wszystko co najlepsze w kulturze USA – fast food

Pisana mowa Bella

 

Muzeum Historii Naturalnej oczywiście pod znakiem Smithsonian.

Zamek „smithsoniański”

Ogród rzeźby

Kapitol

Kapita(o)lnie

W końcu! Pełna wolność i miasto, w którym nie czuję, że się duszę. Kapitol, stolica. Oficjalnie Dystrykt Kolumbii lub Waszyngton. Na początku polecam. Będę jeszcze polecał, a co! Jeśli ktoś z was zabłądzi kiedykolwiek do DC (nie, nie chodzi o prąd stały 😉 ), to polecam zdecydowanie zatrzymać się w Duo Housing (http://duohousing.com/). Świetna domowa atmosfera, przemili gospodarze, czysto, schludnie i tanio. No i 11th street – piętnaście minut spacerkiem do Białego Domu i całej reszty. Warto przyjechać nawet tylko dla odwiedzin w tym przybytku 🙂 Tak to już w życiu jest, że najlepsze rzeczy przytrafiają nam się przypadkiem. rezerwowałem wczoraj w nocy a dziś – proszę!

Zaczynamy spacer oczywiście od … (Białego Domu, Pomnika Linkolna, któregoś z muzeów powiecie, otóż nie!)

…od kawy w Pret’cie! Bez kawy żaden normalny człowiek nie zaczyna zwiedzania, hej no! 🙂

Dalej już standardowo…

A niech nas zobaczą!

Każdy ma swój środek przekazu

Biały Dom – i tu też nas widzieli 🙂 A co!

Popieram, niech mówi co myśli

I od tyłu 🙂

Ten jegomość dopiero zaczyna temat zwierząt

Jak to Ameryka – wszystko musi być wieelkieee.

Olbrzymieee.

Niekończące się.

Okazałe.

I robi wrażenie.

Mało kto wie, że obok Białego Domu jest dwa razy większy budynek ds. podatków 🙂 Barak mieszka raczej w Małym Domu 😉

Jak w Ameryce zdobyć przyjaciela. Wyciągnij paczkę chipsów i kandydat sam się pojawi.

Czapnie prezent i …

…już go masz…mało tego…

…bądź pewien, że zaprosi kolegów! I już masz grupkę przyjaciół 🙂

God bless America?

A do tej skrzynki wrzuciłem pocztówki. Oczekujcie!

Pomnik ku czci Waszyngtona.

Memorium Jeffersona.

Memorium wojny w Korei i żołnierzy koreańskich.

Pomnik Linkolna.

Memorial II Wojny Światowej.

Bar u Ollii’ego. Polecam, klimat i smaczne jedzonko.

Na koniec dodam, że stolica jest głośna, ruchliwa, pełna turystów i kiczu, ale warto zobaczyć i wyrobić sobie własne zdanie.

Piękno w brzydocie

Ostatni rzut oka na konferencyjną rzeczywistość

No i nadszedł ten czas kiedy trzeba coś za sobą zostawić. Konkretnie wygodne konferencyjne realia, bezpieczne mury Baltimore Convention Centre. Przygoda wzywa 🙂 Takie momenty zawsze sprawiają, że zaczynam odruchowo podsumowanie minionego czasu. Stojąc na zewnątrz BCC przeraziło mnie, że jedni ludzie odgradzają się od innych. Z głównej hali można przejść przez system korytarzy do kolejnych hal i do luksusowego hotelu. Można przejść właściwie w kapciach patrząc na całe zło tego świata, morderstwa i zbrodnie zza grubych szyb, idąc po miękkiej wykładzinie oświetlonej miękkim światłem. I tylko ochroniarze, od których się tu roi, jakoś tak dziwnie na nas patrzą. W końcu wiedzą jak wygląda świat na zewnątrz. My nie wiemy.

Oczywiście aby poznać miejsce gdzie się jest w pełni trzeba wyjść z hotelu, sali konferencyjnej. Wejść w miasto, poczuć je, posmakować. Porozmawiać z ludźmi i poznać ich życie codzienne. Dlatego bardzo lubię miejsca gdzie nic nie ma. Tzn. w mniemaniu ludzi, których zapytasz. W takie miejsca nie zapuszczają się turyści. Nie ma tam komercji. To jest właśnie smak miejsca, w którym jesteś. Zaczynamy!

Pomnik George’a Hermana Rutha zwanego Babe, znajdujący się przed stadionem Oriole Park at Camden Yards

Sklep kibica

W sklepie można usiąść w wielkiej rękawicy basseball’owej

W sklepie kibica można kupić wszystko od bielizny przez kolczyki po papier toaletowy. Oczywiście z logo ulubionej drużyny.

Niedaleko stadionu znajduje się dom, w którym urodził się i mieszkał Babe Ruth. Obecnie w budynku mieści się muzeum, w którym zgromadzono sporo rzeczy związanych ze znanym sportowcem (w niektórym rankingach jest najlepszym sportowcem minionego wieku).

Muzeum Babe Ruth

W tej uliczce urodził się Babe Ruth

Za stadionem Oriolów wyrasta gigantyczne boisko do Rugby. Należy do drużyny Kruków z Baltimore.

Nawet śmietniki nawiązują do miejsca, w którym są ustawione

Po tych sportowych przeżyciach ruszyłem na spotkanie miasta. Nie chciałem tego pisać na początku bo staram się nie oceniać póki nie poznam. Im dłużej tu jestem tym bardziej się przekonuję, że Baltimore odpycha. Nie czuję się tu komfortowo. Nie chodzi o to, że nic tu nie ma. Są tajemnicze zaułki. Są piękne miejsca, które warto zobaczyć i odwiedzić. To coś głębszego, coś ukrytego pod tłustą i brudną skorupą, którą pokryte jest całe Baltimore. Czuje się tu jakieś zepsucie. Niemniej warto to zobaczyć i poczuć samemu.

A na obiad…

…krewetki w sosie Teriyaki 🙂 Pyyycha. A, tym samym wkroczyłem dziarsko do świata tych niebezpiecznych dzielnic Baltimore. Jeden z większych targów. Nie zdążyłem zamówić a już trafiłem na bójkę. Cóż…

Targ od wewnątrz, przed chwilą miejsce bójki, o której za moment nikt już nie pamięta

Dosiadłem się do pewnego pana. Zaczęliśmy rozmawiać i ta rozmowa odwróciła zupełnie moją świadomość. Jak to jest, że czasem spotykamy ludzi, którzy uświadamiają nam, że nie jesteśmy panami świata. Nie był niemiły, czy niegościnny. Opowiadał o sobie, swoim podejściu do mniejszości, w tym „białej”. I nagle zdałem sobie sprawę, że to miasto należy do „czarnych”. Ja tu jestem obcym i jedyne co mogę to być przez nich zaakceptowanym lub nie. To ja jestem obiektem tolerancji społecznej. Biblioteka publiczna.

Strefa dziecka

Jedna z opuszczonych ulic. Okna zabite deskami

Jeden z parków. Jak się postaracie do doliczycie się może z dziesięciu drzew

Podróżoholizm

Jest to łatwa do zdiagnozowania i trudna do wyleczenia przypadłość. Jeśli siedzenie w domu powoduje u Ciebie wysypkę i „syndrom niespokojnych nóg” to pamiętaj – ludzie umierają w domu! Jest jedna metoda – ruszaj w podróż. Nie musi to być egzotyczny kraj oddalony o tysiące kilometrów od domu. Zabierz namiot (tak, w zimie!), śpiwór i ruszaj w góry czy nawet do lasu. Zabierz nóż, krzesiwo i jakiś susz do podgrzania. To może być wielkie miasto, jeśli taka jest Twoja pustynia. To naturalne, że potrzebujemy wyjścia na pustynię. I nie ma co się bać, trzeba spróbować samemu. Jeśli mówią Ci „nie jedź tam, jest niebezpiecznie” to może jest, ale sprawdź to bo najczęściej to mity. Życie trzeba przeżyć a nie przeegzystować. Prowadzący jednego z miliona programów rozrywkowych w lokalnej telewizji Maryland, powiedział przed chwilą „mam dla was dobrą wiadomość, od tygodnia nie było w Nowym Jorku żadnego morderstwa…hmm…poczekajmy aż śnieg stopnieje…”. Ale poważnie NY jest bezpiecznym miejscem o ile nie szukasz „przygody”. I dotyczy to całego świata. Jeśli traktujesz drugiego człowieka jak człowieka to raczej to odwzajemni. Jesteśmy trochę jak lustra odbijające spotykanego człowieka. Lubię co jakiś czas robić eksperyment. Idę ulicą i uśmiecham się do przypadkowo spotkanych osób (dobra, głównie dziewcząt 😉 ). Wierzcie lub nie ale większość odwzajemni uśmiech. Co najlepsze, możecie powtórzyć ten eksperyment. Piszcie w komentarzach o wynikach 😉 Dotyczy to każdego dobra. Ale niestety i zła. Jeśli jesteś dla innych gburem, niestety większość odpowie tym samym. Ale co z tym podróżoholizmem. Większość psychologów powie wam, że chęć podróży to nie zawsze chęć dążenia DO. Często jest to ucieczka OD. Trzeba to w sobie rozpoznać. Jeśli bardziej cieszysz się z opuszczenia domu niż z osiągnięcia celu podróży to może nie wszystko masz poukładane. Jeśli wynika to z ciekawości świata to pewnie też jesteś niepoukładany, ale nie walcz z tym. Taki jesteś 🙂

Kiedy już wyjdziesz z domu i zaczniesz podróż to często pojawia się syndrom odstawienia. Niektórzy zwą go „tęsknotą za domem”. Jest to stan przejściowy i każdy podróżnik ma inny sposób aby sobie z nim poradzić. Może to być modlitwa, rozmowa z bliskimi, o ile jest taka możliwość, słuchanie ulubionej muzyki lub konsumpcja. Ja dziś postawiłem na tą ostatnią opcję 😉

Pierwsze kroki po wejściu do BCC skierowałem do znanej kawiarni z gwiazdą w nazwie. Jeśli kiedykolwiek byliście w Ameryce to wiecie, że dostanie innej kawy niż tzw. regular (przeparzony płyn z ekspresu przelewowego) graniczy z cudem. Nikt nie pije tu nic innego. Kiedy trafiłem do celu (na drugi koniec tego olbrzymiego budynku) okazało się, że jest mega kolejka. Ponieważ jet lag daje mi się coraz mocniej we znaki a stanie w kolejce nie wymaga myślenia – stanąłem po upragnione espresso. Podszedłem, zaczekałem grzecznie aż pan zmieni rolkę papieru w kasie (też macie tak, że zawsze na was musi trafić?) i zamówiłem flat white. Kiedy dostałem gorący kubek do rąk załączył mi się syndrom prezentu. Jeśli kiedykolwiek dostaliście jakiś podarunek to znacie to uczucie tuż przed otwarciem. Jest nawet przyjemniejsze niż wszystko co następuje potem. Stoję tak i wącham, patrzę i podziwiam (papierowy kubek może być dziełem sztuki). I pierwszy łyk jak złoty strzał dla heroinisty. Gorąca energia w płynie obdarzona niepowtarzalnym aromatem. Żaden regular tego nie zastąpi. Poparzony język to żaden koszt. Przepełniony energią (no dobra, poranna rozmowa z bliskimi też pomogła…ale to espresso…) zagadywałem, pytałem o wszystko na sesji posterowej, uśmiechałem się do ludzi. W przerwie poszedłem na miasto i znalazłem bardzo klimatyczna knajpkę prowadzoną przez starszego Greka z rodziną.

Jakby ktoś był kiedyś w downtown Baltimore niedaleko wydziału medycznego Uniwerku Maryland to warto wstąpić.

Warto poczuć atmosferę bo pan zrobił sobie w tej klitce małą Grecję 🙂

I na koniec dwie szybkie fotki z nocnego downtown.

 

Słodka nieświadomość „sugar free”

Na początku chciałbym pozdrowić Badziulę i wszystkich regularnie czytających, którzy pragną być pozdrowieni 🙂

Dziś krótko bo wpadłem na chwilę i zaraz lecę na jedną z atrakcji każdej konferencji – soszial iwent. Każdy to lubi – studenci bo jest darmowe jedzenie i picie do woli, starsi profesorowie bo młode studentki zabiegają o ich atencję i organizatorzy bo można pokazać swoje zdolności i jakość konferencji oraz jest to jedna z głównych rzeczy, które zostają w głowie po powrocie (pozdrowienia dla organizatorów ICBS 😉 ). Przed imprezą jest wykład Klausa Schultena – gwiazdy pokroju Madonny w świecie modelingu (molekularnego a nie show biznesowego). Ale o co chodzi w tytule? Otóż ile razy jestem w Ameryce Północnej, zwłaszcza w ułesa, zastanawia mnie naiwność ludzi. A może to nie do końca jest naiwność. Może z udawaną niewiedzą i nieświadomością żyje się łatwiej. Wielkim problemem krajów bogatych jest otyłość. Podobnie jest tu z tym, że mało kto chce to oficjalnie zauważyć. Jeśli się poobserwuje ludzi, posłucha ich rozmów to często można zauważyć zasadę „dobra, ważę 200 kg i ledwo mieszczę się w drzwi, ale popatrz na tamtego, ten to dopiero waży ze 230 kg”. Za wszystko obwinia się cukier i tłuszcz tak jakby tycie można było przedstawić prostą zależnością – dużo cukru i dużo tłuszczu = dużo kilogramów w pupie. Oczywiście zbijają na tym kasę firmy produkujące wszelkiego rodzaju substytuty wspomnianych winowajców bądź produkty ich nie zawierające (za to zawierające mnóstwo chemii wiążącej, nadającej konsystencję, smak, zapach oraz wygląd).

Coś na tęsknotę – whooper, piwo korzenne, krążki cebulowe i ciastko z masła orzechowego (i innych 64 składników)

Klaus Schulten

Klaus Schulten i miliard ludzi, którzy chcą być tak sławni jak on

Takie mleko na ten przykład (kontynuuję temat żywności a Klausa Schultena wrzucam jako dowód, że dotarłem na wykład). Raz tylko miałem do wyboru pełne, natomiast zawsze dostępne jest bez tłuszczu ewentualnie 2% a w najlepszym razie pół na pół. Czapnąłem raz takie bez tłuszczu i zalałem płatki. Z wyglądu przypominało wodę, w której dziecko wymaczało pędzle po malowaniu nieba farbkami wodnymi. W sumie mogło tak być bo smak potwierdzałby moją hipotezę. Do posłodzenia kawy dają do wyboru pięćdziesiąt słodzików. A teraz najlepsze. Przychodzi sobie taki zorientowany na zdrowie członek społeczeństwa 50+ (tym razem nie chodzi o wiek a o masę noworodka), bierze kawę i co robi? No przecież wmówiono mu, że może słodzić ile chce bo to nie cukier. No to wsypuje pięć saszetek i ma spokojne sumienie. Albo bierze chipsy o obniżonej zawartości tłuszczu (z masą soli), odcukrzoną Colę i siada przed telewizorem aby obejrzeć ulubiony serial. I dziwi się, że tyje. Przecież prawie nie je cukru ani tłuszczu… A że po bułki jedzie 50 metrów samochodem, to już ciężko skojarzyć z faktem, że pupa się nie mieści w fotelu. Inną kwestią jest przetwarzanie żywności. Specjalnie policzyłem dziś składniki ciastka, które wziąłem w Burdel Kingu. Zgadnijcie z ilu składników składa się ciastko. 10? 20? Otóż 65 (słownie sześćdziesiąt pięć)! W tym takie egzotyczne przyprawy jak redukowane żelazo, cytryniany, benzoesany i inne. Pamiętam takie bułki, które dawali nam na śniadanie w Los Angeles (kiedyś opiszę tamtą wyprawę bo warta jest opisania). Były podobnie wyposażone chemicznie, więc nazwaliśmy je „mendelejewki”. I jeszcze takie ciastko nazwą „domowe” albo „babci”. Nie pamiętam aby którakolwiek z moich babć miała żelazo redukowane w kuchni…

Kontynuując temat jedzenia, jego obecność wywołuje ciekawe zjawisko. Dyfuzję zgodnie z gradientem w kierunku od zerowej zawartości pożywienia w kierunku do pełnych stołów.

Dyfuzja kierunkowa od pustej sali wykładowej…

…przez puste korytarze…

…do sali pełnej jedzenia 🙂

Ja też się skusiłem na małe co nieco 😉

Lody ze wszystkimi możliwymi dodatkami.

Niesamowite sery (uwielbiam ❤ )

I zagryzłem precelkiem 🙂

Zespół grał aktualne przeboje i powiem szczerze – dawał radę. Niektóre wykonania były lepsze od oryginału.

A tu pani śpiewaczka będąc nagrywaną postanowiła zamienić rolę. Tylko ja nie śpiewałem 😉

Można było sobie też zrobić zdjęcie 🙂

Zgadnijcie kto nam kibicuje 😉

Na koniec spacerek. A bo w ogóle to dziś spadł grad. I właśnie pada. Zobaczymy co się rano okaże.

Reklama kłamie nie tylko jeśli chodzi o żywność

I już na zupełny deser, aby nie było, że udaję i zmyślam a nawet użalam się nad sobą. Moja prawa i lewa ręka jako próbka spuchniętych elementów mnie. Uwaga scena zawiera elementy powszechnie uważane za drastyczne i nie powinna być pokazywana małym dzieciom.

Piernikowy Bóg

W życiu faceta bywają takie momenty, w których stwierdza, że czas na zmianę, na zakończenie związków które do niczego dobrego nie prowadzą. Nawet jeśli spędziło się razem kilka nocy, po których ślad pozostanie na długo. Ja doszedłem do takich wniosków dziś rano, leżąc w ciemnym pokoju i rozmyślając jak rozwiązać ten problem. Tak! Dzielę pokój z pchłami! I to nie jakąś jedną zabłąkaną, to cała dobrze zorganizowana armia (chciałoby się powiedzieć, że lepiej niż polska, ale się powstrzymam). Co gorsze całkowicie przegrałem z nią starcie i całe ciało mam pogryzione, jestem spuchnięty i muszę się pilnować aby nie drapać bo cholernie swędzi. Dziś pójdę spać wypsikany środkiem na owady (miał starczyć na Meksyk ). Spsikałem też łóżko – who’s the boss? 🙂

A ponieważ jest niedziela postanowiłem poszukać jakiegoś przybytku świątynnego.

Taka zagadka – chcesz zobaczyć dokąd zmierzam, spójrz gdzie zbiega się perspektywa 🙂 Do wygrania: wiedza o celu mojej porannej wyprawy 😉

Droga była metaforyczna bo podczas niej mijałem świątynie innych wyznań.

Luteranie

Konsumpcjoniści. Swoją drogą po drugim śniadaniu w tym hotelu tez przestałem w to wierzyć – a w ogóle to fałszywa droga

…a nawet siedzibę biskupa. Co ciekawe w budynku, będącym własnością policji 🙂

Aby w końcu trafić do kościoła faktycznie katolickiego (tak jak to mówił pan w recepcji), ale Baptystów.

Msza w zasadzie katolicka, ale jakby wykonanie nie to. Na początku wiernych przywitała pani prowadząca chór (wesołym „Good morning!”) – jak się później okazało tradycyjnym bo nawet ksiądz tak właśnie powitał swoją trzódkę. Skoro jesteśmy już przy księdzu to warto mu poświęcić chwilę. Wyobraźcie sobie, że siedzicie w tłumie oczekującym na Boga i nagle wychodzi potężny starzec z obfitą brodą, podpierając się drewnianym kijem… Takie połączenie ZZTop i Mojżesza u kresu swych dni. Serio, tak go sobie wyobrażam. Właściwie temat Mojżesza moglibyśmy zamknąć bo jego udział w mszy był delikatnie mówiąc bierny. Po przywitaniu (nieśmiertelne „Good morning!”) usiadł na środku i wyglądał jakby przysnął (może tak się zasłuchał, ale z otwartą buzią i głową opadniętą do tylu?). To że wierni czytali – ok, ale że „cywil” głosił kazanie to już zupełnie dziwne. Plus tylko i wyłącznie cywile (diakoni?) wydawali Najświętszy Sakrament. I tu znowu małe zamieszanie bo nie za bardzo wiedzieli co ze mną zrobić jak odmówiłem przyjęcia Ciała Boga do rąk. Za to z krwią poszło jak z płatka 😉 No i pierwszy raz spożywałem komunikant wykonany z tak dziwnego ciasta. Taki razowy piernik. A no i krew z kielicha a nie przez proste zanurzenie. Mam nadzieję, że nie stanę się przez to neonem 😮

Fajna sprawa warta podpatrzenia – obok ołtarza siedzie pan, który tłumaczy wszystko co się dzieje na język migowy. Nawet pieśni!

Po mszy tradycyjny poczęstunek. Poznałem kapłana osobiście – okazało się, że wraz z kumplem (zdjęcie poniżej) był w Polsce. Ba! Nawet w Toruniu. A kumpel zajmuje się teatrem i miał wykład na KULu i nawet poznał rektora 🙂

Rozdałem też parę pocztówek z Toruniem, które zawsze mam ze sobą na wszelki wypadek. Do kościoła przychodzi sporo bezdomnych. Organizuje się dla nich różne zajęcia, np. dziś był sprzątanie okolicznego parku. Jak posprzątają, popracują i zapracują to dostają paczki z żywnością i artykułami potrzebnymi do życia. I żaden nie ucieka od pracy, mają swoją godność, kulturę a na takie prace zjawiają się tłumy.

Później krótki spacerek po mieście…

Jeszcze tylko makijaż i do roboty

Port za dnia

World Trade Center

Się paliło…

…ale dzielni strażacy ugasili

Chcieli więcej zdjęć

Z dedykacją dla Kuby G. 🙂 Ciekawostka: ten samochód prowadzi dwóch kierowców

Koniec akcji

…i na konferencję.

Jedna z zalet konferencji – miliardy gadżetów! 😀 Wzbogaciłem się o dwa pendrajwy, milion siatek płóciennych o różnych kształtach i funkcjonalnościach, miliardy długopisów, koszulkę, nalepki, dużo śmiesznego badziewia, którego przeznaczenie muszę sprawdzić, trochę wiedzy i kontaktów

Jedna z sekcji sesji posterowej

A na kolację smakołyki lokalnej kuchni.

Z tyłu opakowania tych „ręcznie robionych” czipsów jest historia powstania. Babcia dzisiejszego menedżera i pan Bil Utz smażyli onegdaj ziemniaki dodając do nich soli jak były jeszcze ciepłe. Później przenieśli się za stodołę, gdzie mieli już automat. Firma się rozwijała i rozbudowywała aby stał się tym czym jest dzisiaj. Ale pomimo zmian „wciąż smażą ziemniaki z taką samą dumą jak niegdyś babcia [menedżera – przyp. autora]”. I że mają nadzieję, że nam taka przyjemność sprawia jedzenie jak im smażenie. Z dumą smażą ziemniaki! Od 1921 roku! Z dumą i radością! Ech, esencja Ameryki…